Modlitwa Stabat Mater Dolorosa

Przy Krzyżu stała Matka bolejąca I płacząca Matka bliska, Przy Jezusie aż do końca. Przez Jej Serce, Jego smutek dzieląc, Całą Jego gorycz znosząc, Oto! przeszywający miecz przeszedł. O jak smutna i bardzo strapiona Była ta Matka, wysoko błogosławiona, Syna Jednorodzonego. Bolejąca, z pokorą serca, Matko łaskawa, gorzką Mękę Widziała Swego chwalebnego Syna. Kto na drogocenną Matkę Chrystusa spogląda, W Jej kłopocie tak zdumiewającym, Urodzony z kobiety, nie zapłacze? Kto myśli o drogiej Matce Chrystusa, Taką czarę smutku pijąc, Nie podzieli Jej głębokiego smutku? Za grzechy swego ludu odrzucony, Widział Jezusa bez obrony. Widział z cierniami, z biczami rozdartym. Widział Swego Syna z wyroku wziętym, Swojego Umiłowanego w śmierci opuszczonym, Aż do chwili, gdy Ducha Swojego wydał. Źródło miłości i świętego smutku, Matko, niech moja dusza pożyczy Czegoś z Twojego głębokiego żalu. Do Chrystusa z czystym uczuciem, Podnieś moją skruszoną serca pobożność, Aby w każdej ranie czytać miłość. Te Pięć Ran na Jezusie zadanych, Matko! w moim sercu niech będą zapisane, Głęboko jak w Twoich własnych. Ty, Krzyż Zbawiciela nosiłaś, Ty, upomnienie Syna Swego dzieliłaś. Pozwól mi dzielić je z Tobą. W Męce mego Stwórcy, Niech moja grzeszna dusza uczestniczy, Płacz do śmierci i płacz z Tobą. Moja z Tobą niech będzie ta smutna stacja, Tam, aby oglądać wielkie zbawienie, Dokonane na Krzyżu Odkupienia. Panno, Ty najpiękniejsza z panien, Niech gorzki żal, który nosisz, Zostawi na mnie głębokie wrażenie. Tak niech noszę śmierć Chrystusa, Z Nim w Jego Męce trwam, I Jego Rany w pamięci zachowam. Niech Jego Rana zarówno rani, jak i leczy mnie, Niech mnie rozpali, oczyści, wzmocni, Przez Jego Krzyż moja nadzieja i oparcie. Niech On, gdy góry drżą, Z tego ognia, który płonie na wieki, Osłoni mnie w Dniu Sądu. Jezu, niech Twój Krzyż broni mnie, A modlitwa Twojej Matki niech mi sprzyja; Niech umrę w Twoim objęciu. Gdy do prochu mój proch wróci, Daruj duszę, która do Ciebie tęskni, W Twoim raju miejsce.Amen.