Pierwsze czytanie

Strumień, przy którym ukrywał się Eliasz, wyschnął, ponieważ w kraju nie spadł deszcz. Wtedy Pan powiedział do Eliasza: „Idź do Sarepty Sydońskiej i zatrzymaj się tam. Przeznaczyłem tam wdowę, aby cię żywiła.” Eliasz wstał i poszedł do Sarepty. Gdy dotarł do bramy miasta, zobaczył tam wdowę zbierającą drewno; zawołał do niej: „Proszę, przynieś mi trochę wody, abym mógł się napić.” Ona odeszła, aby to przynieść, a on zawołał za nią: „Przynieś mi także kawałek chleba.” Odpowiedziała: „Na życie Pana, twojego Boga, nie mam nic upieczonego; mam tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w butelce. Właśnie zbierałam kilka patyków, aby wejść i przygotować coś dla siebie i dla mojego syna; gdy to zjemy, umrzemy.” Eliasz powiedział do niej: „Nie bój się. Idź i zrób, jak zamierzasz. Ale najpierw przygotuj mi mały placek i przynieś mi go. Potem możesz przygotować coś dla siebie i dla swojego syna. Bo Pan, Bóg Izraela, mówi: ‘Mąka w twoim dzbanie nie wyczerpie się, ani oliwa w twojej butelce nie skończy, aż do dnia, kiedy Pan pośle deszcz na ziemię.’” Ona odeszła i zrobiła, jak Eliasz powiedział. Mogła jeść przez rok, a Eliasz i jej syn także; mąka w jej dzbanie nie wyczerpała się, ani oliwa w jej butelce nie skończyła, jak Pan zapowiedział przez Eliasza.