Pierwsze czytanie

Jehoiachin miał osiemnaście lat, gdy zaczął panować, i panował przez trzy miesiące w Jerozolimie. Imię jego matki brzmiało Nehuszta, córka Elnatana z Jerozolimy. Czynił zło w oczach PANA, tak jak czynili jego przodkowie. W tym czasie urzędnicy Nabuchodonozora, króla Babilonu, zaatakowali Jerozolimę, a miasto zostało otoczone. Nabuchodonozor, król Babilonu, sam przybył do miasta, gdy jego słudzy je oblegali. Wtedy Jehoiachin, król Judy, wraz z matką, ministrami, oficerami i funkcjonariuszami, poddał się królowi Babilonu, który w ósmym roku swojego panowania wziął go w niewolę. I zabrał wszystkie skarby świątyni PANA oraz te z pałacu, a także rozbił wszystkie złote naczynia, które Salomon, król Izraela, przygotował w świątyni PANA, jak zapowiedział PANA. Deportował wszystkich mieszkańców Jerozolimy: wszystkich urzędników i mężczyzn armii, dziesięć tysięcy w liczbie, oraz wszystkich rzemieślników i kowali. Nie pozostawiono nikogo wśród ludu ziemi, oprócz ubogich. Deportował Jehoiachina do Babilonu, a także wziął w niewolę z Jerozolimy matkę króla i żony, jego funkcjonariuszy oraz najważniejszych ludzi w kraju. Król Babilonu również wziął do Babilonu wszystkich siedmiu tysięcy mężczyzn armii oraz tysiąc rzemieślników i kowali, wszystkich wyszkolonych żołnierzy. Zamiast Jehoiachina król Babilonu mianował jego wujka Mattaniaha królem i zmienił mu imię na Sedekiasz.