Pierwsze czytanie

Słowo Pana przyszło do mnie:

Synu człowieczy, mieszkasz wśród buntu;

mają oczy, aby widzieć, lecz nie widzą,

a uszy, aby słyszeć, lecz nie słyszą,

bo są buntem.

Teraz, synu człowieczy, w ciągu dnia, gdy będą patrzeć,

przygotuj swój bagaż jak na wygnanie,

a znów, gdy będą patrzeć,

przenieś się z miejsca, w którym mieszkasz, w inne miejsce;

może zobaczą, że są buntem.

Wyprowadzisz swój bagaż jak wygnaniec w ciągu dnia

podczas gdy będą patrzeć;

w wieczór, znów gdy będą patrzeć,

wyjdziesz jak jeden z tych, którzy zostali wygnani;

podczas gdy będą patrzeć, wykop dziurę w murze i przejdź przez nią;

podczas gdy będą patrzeć, weź na ramiona ciężar i wyrusz w ciemności;

zakryj swoją twarz, abyś nie widział ziemi,

bo uczyniłem cię znakiem dla domu Izraela.

Zrobiłem, jak mi polecono.

W ciągu dnia wyprowadziłem swój bagaż

jakby był bagażem wygnanego,

a wieczorem wykopałem dziurę w murze ręką

i, podczas gdy patrzyli, wyruszyłem w ciemności,

niosąc mój ciężar.

A następnego ranka słowo Pana przyszło do mnie:

Synu człowieczy, czy nie zapytał cię dom Izraela, ten buntowniczy dom,

co robisz?

Powiedz im: Tak mówi Pan Bóg:

To proroctwo dotyczy Jerozolimy

oraz całego domu Izraela w jej obrębie.

Jestem znakiem dla was:

jak uczyniłem, tak będzie uczynione im;

jak niewolnicy, pójdą na wygnanie.

Książę, który jest wśród nich, weźmie na ramiona swój ciężar

i wyruszy w ciemności,

przechodząc przez dziurę, którą wykopał w murze,

i zakrywając swoją twarz, aby nikt go nie widział.