Pierwsze czytanie

Słowo Pana przyszło do mnie:

Synu człowieczy, prorokuj przeciw pasterzom Izraela,

prorokuj do pasterzy tymi słowami:

Tak mówi Pan Bóg: Biada pasterzom Izraela,

którzy pasą sami siebie!

Czyż pasterze nie powinni raczej paść owiec?

Wy pijecie ich mleko, nosicie ich wełnę

i zabijacie tłuste owce,

lecz owiec nie pasiecie.

Nie wzmocniliście słabej, ani nie uzdrowiliście chorej,

ani nie opatrzyliście zranionej.

Nie przywróciliście zagubionej, ani nie szukaliście zaginionej,

lecz panowaliście nad nimi surowo i brutalnie.

Dlatego rozproszyły się, bo nie było pasterza,

stały się pokarmem dla wszystkich dzikich zwierząt.

Moje owce się rozproszyły

i błąkały się po wszystkich górach i wzgórzach;

moje owce rozproszyły się po całej ziemi,

nie mając nikogo, kto by się o nie troszczył lub ich szukał.

Dlatego, pasterze, słuchajcie słowa PANA:

Na moje życie, mówi Pan Bóg,

ponieważ moje owce zostały wydane na łup,

a ponieważ moje owce stały się pokarmem dla każdego dzikiego zwierzęcia,

z powodu braku pasterza;

ponieważ moi pasterze nie troszczyli się o moje owce,

lecz pasli sami siebie i nie paśli moich owiec;

z tego powodu, pasterze, słuchajcie słowa PANA:

Tak mówi Pan Bóg:

Przysięgam, że przyjdę przeciw tym pasterzom.

Odbiorę moje owce od nich

i powstrzymam ich od pasienia moich owiec,

aby już więcej nie pasli sami siebie.

Ocalę moje owce,

aby już więcej nie były pokarmem dla ich ust.

Bo tak mówi Pan Bóg:

Ja sam będę się troszczył o moje owce i je pasł.