Ewangelia

Gdy zebrała się wielka rzesza, a ludzie z jednego miasteczka po drugim

przychodzili do Jezusa, mówił w przypowieści.

„Siewca wyszedł, aby siać ziarno.

A gdy siał, niektóre ziarna padły na drogę i zostały podeptane,

a ptaki niebieskie zjadły je.

Inne ziarna padły na grunt skalisty, a gdy urosły,

uschnęły z braku wilgoci.

Niektóre ziarna padły w ciernie,

a ciernie urosły razem z nimi i je udusiły.

A niektóre ziarna padły na dobrą ziemię, a gdy urosły,

wydały plon stokrotny.”

Po tych słowach zawołał:

„Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha.”

Wtedy uczniowie zapytali Go,

co znaczy ta przypowieść.

On odpowiedział:

„Wiedza o tajemnicach Królestwa Bożego

została wam dana;

lecz innym objawia się w przypowieściach,

aby patrzyli, a nie widzieli, i słuchali, a nie rozumieli.

„Oto znaczenie przypowieści.

Ziarno to jest słowo Boże.

Ci na drodze to ci, którzy słyszeli,

lecz diabeł przychodzi i zabiera słowo z ich serc,

aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni.

Ci na gruncie skalistym to ci, którzy, gdy słyszą,

przyjmują słowo z radością, ale nie mają korzenia;

wierzą tylko na pewien czas i w czasie pokusy odpadają.

Co do ziaren, które padły w ciernie,

takimi są ci, którzy słyszeli, ale w miarę jak idą,

zostają uduszeni przez troski, bogactwa i przyjemności życia,

a nie wydają owocu dojrzałego.

Natomiast ziarna, które padły na żyzną ziemię,

to ci, którzy, gdy usłyszeli słowo,

przyjmują je z hojnym i dobrym sercem,

i wydają owoc przez wytrwałość.”