Pierwsze czytanie

Ja, Jan, miałem wizję otwartych drzwi do nieba,

i usłyszałem głos jak trąba,

który mówił do mnie wcześniej, mówiąc:

„Wejdź tutaj, a pokażę ci, co musi się wydarzyć potem.”

Natychmiast zostałem porwany w duchu.

Na tronie w niebie siedział ktoś,

czyj wygląd lśnił jak jaspis i karneol.

Wokół tronu była aureola tak jasna jak szmaragd.

Otaczające tron widziałem dwadzieścia cztery inne trony,

on których siedziało dwadzieścia cztery starszych,

ubranych w białe szaty i z złotymi koronami na głowach.

Z tronu wychodziły błyski piorunów,

grzmoty i gromy.

Siedem płonących pochodni paliło się przed tronem,

które są siedmioma duchami Bożymi.

Przed tronem było coś, co przypominało

morze szkła jak kryształ.

W centrum i wokół tronu

były cztery żywe istoty

pokryte oczami z przodu i z tyłu.

Pierwsza istota przypominała lwa, druga była jak cielę,

trzecia miała twarz jak człowiek,

a czwarta wyglądała jak orzeł w locie.

Cztery żywe istoty, każda z nich miała sześć skrzydeł,

były pokryte oczami wewnątrz i na zewnątrz.

Dzień i noc nie przestają wołać:

„Święty, święty, święty jest Pan Bóg wszechmogący,

który był, który jest i który ma przyjść.”

Kiedy żywe istoty oddają chwałę, cześć i dziękczynienie

temu, który siedzi na tronie, który żyje na wieki wieków,

dwadzieścia cztery starszych upadają

przed tym, który siedzi na tronie

i oddają mu pokłon, który żyje na wieki wieków.

Zrzucają swoje korony przed tronem, wołając:

„Godny jesteś, Panie Boże nasz,

aby otrzymać chwałę, cześć i moc,

bo ty stworzyłeś wszystko;

przez twoją wolę powstały i zostały stworzone.”