Ewangelia

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia

zgodnie z prawem Mojżesza,

przywieźli go do Jerozolimy,

aby przedstawić go Panu,

jak napisano w prawie Pana:

Każdy mężczyzna, który otworzy łono matki,

ma być poświęcony Panu,

a aby złożyć ofiarę

z pary gołębi lub dwóch młodych gołębi,

zgodnie z przepisem w prawie Pana.

A w Jerozolimie był człowiek, imieniem Symeon.

Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny,

oczekujący pocieszenia Izraela,

a Duch Święty był na nim.

Zostało mu objawione przez Ducha Świętego,

że nie ujrzy śmierci,

zanim nie ujrzy Mesjasza Pana.

Przyszedł w Duchu do świątyni;

a gdy rodzice wnieśli dzieciątko Jezus,

aby spełnić według niego zwyczaj prawa,

wziął je w ramiona i błogosławił Boga, mówiąc:

„Teraz, Panie, pozwól odejść swojemu słudze

w pokoju, według Twojego słowa,

bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,

które przygotowałeś w obliczu wszystkich ludów,

światło na objawienie poganom,

a chwałę Twojego ludu Izraela.”

Ojciec i matka dziecka dziwili się temu,

co o nim mówiono;

a Symeon błogosławił ich i rzekł do Maryi, matki jego:

„Oto, ten dziecko jest przeznaczone

na upadek i powstanie wielu w Izraelu,

a będzie znakiem, któremu sprzeciwiać się będą

— a Twoją duszę przeniknie miecz —

aby ujawnione zostały myśli wielu serc.”

Była też prorokini, Anna,

córka Fanuela, z pokolenia Aser.

Była już w podeszłym wieku,

żyła siedem lat z mężem po ślubie,

a potem jako wdowa aż do osiemdziesiątego czwartego roku życia.

Nigdy nie opuszczała świątyni,

ale służyła Bogu dniem i nocą, postem i modlitwą.

I przystąpiła w tej chwili,

dziękowała Bogu i mówiła o dziecku

do wszystkich, którzy oczekiwali odkupienia Jerozolimy.

Gdy wypełnili wszystkie przepisy

prawa Pana,

wrócili do Galilei,

do swojego miasta Nazaretu.

Dzieciątko rosło i stawało się silne, napełnione mądrością;

a łaska Boża była na nim.