Pierwsze czytanie

Nie aniołom bowiem poddał Bóg przyszły świat,

o którym mówimy.

Ale gdzieś ktoś zaświadczył:

Cóż jest człowiek, że o nim pamiętasz,

lub syn człowieczy, że się nim zajmujesz?

Uczyniłeś go na krótko mniejszym od aniołów;

uwieńczyłeś go chwałą i czcią,

wszystko poddałeś pod jego stopy.

A gdy „wszystko” mu poddał,

nie zostawił nic, co by mu nie było poddane.

Lecz teraz jeszcze nie widzimy, aby „wszystko” mu było poddane,

lecz widzimy Jezusa „uwieńczonego chwałą i czcią”,

bo cierpiał śmierć,

ten, który „na krótko” stał się „mniejszy od aniołów”,

aby z łaski Bożej zakosztować śmierci za każdego.

Bo słuszne było, aby ten,

dla którego i przez którego wszystko istnieje,

wprowadzając wielu synów do chwały,

uczynił doskonałym przez cierpienie przywódcę ich zbawienia.

Ten, który poświęca,

a ci, którzy są poświęcani, mają wszyscy jeden początek.

Dlatego nie wstydzi się nazywać ich „braćmi”, mówiąc:

Ogłoszę imię Twoje braciom moim,

w środku zgromadzenia będę Cię chwalił.