Ewangelia

Gdy Jezus wrócił do Kafarnaum po kilku dniach,

rozeszła się wieść, że jest w domu.

Zgromadziło się wielu, tak że nie było miejsca nawet przy drzwiach,

a On głosił im słowo.

Przynieśli Mu paralityka, niesionego przez czterech mężczyzn.

Nie mogąc zbliżyć się do Jezusa z powodu tłumu,

rozebrali dach nad Nim.

Gdy przebili się przez niego,

opuścili materac, na którym leżał paralityk.

Gdy Jezus ujrzał ich wiarę, rzekł do niego:

„Dziecko, twoje grzechy są odpuszczone.”

A niektórzy ze scribów siedzieli tam i myśleli w sobie:

„Dlaczego ten człowiek tak mówi? Bluźni.

Kto oprócz Boga może odpuszczać grzechy?”

Jezus natychmiast poznał w swoim umyśle, co

myśleli w sobie,

więc rzekł: „Dlaczego myślicie tak w swoich sercach?

Co jest łatwiejsze, powiedzieć paralitykowi:

‘Twoje grzechy są odpuszczone,’

czy powiedzieć: ‘Wstań, weź swoje łoże i chodź’?

Ale abyście wiedzieli,

że Syn Człowieczy ma władzę na ziemi, aby odpuszczać grzechy”

– rzekł do paralityka:

„Mówię ci, wstań, weź swoje łoże i idź do domu.”

On wstał, natychmiast wziął swoje łoże

i odszedł na oczach wszystkich.

Wszyscy byli zdumieni

i chwalili Boga, mówiąc: „Nigdy nie widzieliśmy nic podobnego.”