Pierwsze czytanie

Bracia i siostry:

Bóg nie jest niesprawiedliwy, aby zapomnieć o waszym dziele

i o miłości, którą okazaliście dla Jego imienia,

przez służbę i trwanie w służbie świętym.

Z całego serca pragniemy, aby każdy z was

okazywał tę samą gorliwość

w dążeniu do spełnienia nadziei aż do końca,

abyście nie stali się leniwi, lecz naśladowcami tych,

którzy przez wiarę i cierpliwość

odziedziczają obietnice.

Gdy Bóg złożył obietnicę Abrahamowi,

ponieważ nie miał nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc,

przysiągł na siebie samego

i powiedział: Zapewne cię pobłogosławię i rozmnożę.

I tak, po cierpliwym oczekiwaniu, Abraham otrzymał obietnicę.

Ludzie przysięgają na kogoś większego od siebie;

przysięga dla nich jest gwarancją

i kończy wszelką spór.

Gdy więc Bóg chciał dać spadkobiercom swojej obietnicy

jeszcze jaśniejsze potwierdzenie niezmienności swojego postanowienia,

interweniował przysięgą,

aby przez dwie niezmienne rzeczy,

w których niemożliwe jest, aby Bóg skłamał,

my, którzy znaleźliśmy schronienie, mogli być mocno zachęceni

by trzymać się nadziei, która jest przed nami.

To mamy jako kotwicę duszy,

pewną i stałą, która sięga do wnętrza za zasłonę,

gdzie Jezus wszedł w naszym imieniu jako poprzednik,

stając się arcykapłanem na wieki

według porządku Melchizedeka.