Pierwsze czytanie

Bracia i siostry:

Wiara jest poręką tego, czego się spodziewamy,

przekonaniem o tym, czego nie widzimy.

Dzięki niej przodkowie uzyskali dobre świadectwo.

Przez wiarę Abraham posłuszył, gdy został wezwany, aby wyjść do miejsca,

które miał otrzymać w dziedzictwo;

wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.

Przez wiarę zamieszkał w ziemi obiecanej jak w obcym kraju,

żyjąc w namiotach z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy;

bo oczekiwał miasta z fundamentami,

którego budowniczym i stwórcą jest Bóg.

Przez wiarę otrzymał moc, aby spłodzić,

choć był już w podeszłym wieku,

a sama Sara była niepłodna,

bo sądził, że Ten, który złożył obietnicę, jest wierny.

Tak więc z jednego człowieka,

który był już prawie martwy,

powstały potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie

i tak niezliczone jak piasek na wybrzeżu.

Wszyscy ci umarli w wierze.

Nie otrzymali tego, co obiecano,

lecz ujrzeli to i przywitali z daleka

i uznali siebie za obcych i pielgrzymów na ziemi,

bo ci, którzy tak mówią, pokazują, że szukają ojczyzny.

Gdyby myśleli o ziemi, z której wyszli,

mieliby sposobność, aby wrócić.

Lecz teraz pragną lepszej ojczyzny, niebieskiej.

Dlatego Bóg nie wstydzi się nazywać ich Bogiem,

bo przygotował dla nich miasto.

Przez wiarę Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka,

a ten, który otrzymał obietnice, był gotów ofiarować swojego jedynego syna,

o którym powiedziano,

Przez Izaaka będzie noszone twoje imię.

Sądził, że Bóg jest w stanie wzbudzić nawet z martwych,

a otrzymał Izaaka z powrotem jako symbol.