Ewangelia

Gdy nastały dni ich oczyszczenia

zgodnie z prawem Mojżeszowym,

Maryja i Józef przynieśli Jezusa do Jerozolimy,

aby Go ofiarować Panu,

jak jest napisane w prawie Pana:

Każdy pierworodny, który otwiera łono matki,

ma być poświęcony Panu,

a także, aby złożyć ofiarę

z pary gołębi lub dwóch młodych gołębi,

zgodnie z przepisem w prawie Pana.

A w Jerozolimie był człowiek, imieniem Symeon.

Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny,

oczekujący pocieszenia Izraela,

a Duch Święty spoczywał na nim.

Objawił mu Duch Święty,

że nie ujrzy śmierci,

zanim nie zobaczy Mesjasza Pana.

Przyszedł w Duchu do świątyni;

a gdy rodzice wnieśli dziecko Jezus,

aby wypełnić zwyczaj prawa względem niego,

wziął je w objęcia i błogosławił Boga, mówiąc:

„Teraz, Władco, pozwól swojemu słudze odejść

w pokoju, według Twojego słowa,

bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie,

które przygotowałeś w obliczu wszystkich ludów:

światło na oświecenie pogan,

a chwałę Twojego ludu Izraela.”

Ojciec i matka dziecka zdumieli się tym,

co o nim mówiono;

a Symeon błogosławił ich i rzekł do Maryi, matki jego:

„Oto ten dziecko jest przeznaczone

na upadek i powstanie wielu w Izraelu,

a będzie znakiem, któremu sprzeciwiać się będą

-a Twoją duszę przeniknie miecz-

aby ujawnione zostały myśli wielu serc.”

Była też prorokini, Anna,

córka Fanuela, z pokolenia Aser.

Była już w podeszłym wieku,

żyła siedem lat z mężem po ślubie,

a potem jako wdowa aż do osiemdziesiątego czwartego roku życia.

Nigdy nie opuszczała świątyni,

ale służyła Bogu dniem i nocą, postem i modlitwą.

A w tym właśnie czasie przystąpiła,

dziękowała Bogu i mówiła o dziecku

wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia Jerozolimy.

Gdy wypełnili wszystkie przepisy

prawa Pana,

wrócili do Galilei, do swojego miasta Nazaretu.

Dziecko rosło i stawało się silne, napełnione mądrością;

a łaska Boża spoczywała na nim.