Pierwsze czytanie

Tak mówi Pan Bóg:

Wołaj pełnym głosem i bez oszczędności,

podnieś swój głos jak trąba;

Powiedz mojemu ludowi o jego nieprawości,

a domowi Jakuba o ich grzechach.

Szukają mnie dzień po dniu,

i pragną poznać moje drogi,

Jak naród, który czyni to, co sprawiedliwe,

i nie porzucił prawa swojego Boga;

Proszą mnie, abym ogłosił, co im się należy,

chcąc zyskać dostęp do Boga.

„Czemu pościmy, a Ty tego nie widzisz?

Zadajemy sobie cierpienie, a Ty nie zwracasz na to uwagi?”

Oto, w dniu waszego postu wykonujecie swoje własne sprawy,

i gnębicie wszystkich swoich robotników.

Tak, wasz post kończy się kłótniami i walkami,

uderzając złośliwą ręką.

Obyście dzisiaj pościli

w taki sposób, aby wasz głos był słyszany w górze!

Czy to jest sposób postu, który pragnę,

przestrzegania dnia pokuty:

Aby człowiek schylał głowę jak trzcina

i leżał w wory i popiele?

Czy nazywasz to postem,

dniem miłym Panu?

To raczej jest post, który pragnę:

uwolnienie tych, którzy są niesłusznie związani,

rozwiązanie więzów jarzma;

Uwolnienie uciskanych,

zerwanie każdego jarzma;

Dzieląc się chlebem z głodnymi,

przyjmując do siebie uciskanych i bezdomnych;

Okrywając nagich, gdy ich widzisz,

a nie odwracając się od swoich własnych.

Wtedy twoje światło zajaśnieje jak świt,

a twoja rana szybko się zagoi;

Twoje usprawiedliwienie pójdzie przed tobą,

a chwała Pana będzie twoją strażą z tyłu.

Wtedy będziesz wołał, a Pan odpowie,

wezwiesz pomocy, a On powie: Oto jestem!