Ewangelia

Wielu Żydów, którzy przyszli do Marii

i zobaczyli, co uczynił Jezus, zaczęło w niego wierzyć.

Ale niektórzy z nich poszli do faryzeuszy

i opowiedzieli im, co Jezus uczynił.

Wtedy arcykapłani i faryzeusze

zwołali Sanhedryn i powiedzieli:

„Co mamy zrobić?

Ten człowiek czyni wiele znaków.

Jeśli go zostawimy w spokoju, wszyscy w niego uwierzą,

a Rzymianie przyjdą

i zabiorą zarówno naszą ziemię, jak i nasz naród.”

Lecz jeden z nich, Kajfasz,

który był arcykapłanem w tym roku, powiedział do nich:

„Nic nie wiecie,

ani nie rozważacie, że lepiej dla was,

żeby jeden człowiek umarł za lud,

żeby cały naród nie zginął.”

Nie powiedział tego od siebie,

lecz jako arcykapłan w tym roku

prorokował, że Jezus ma umrzeć za naród,

a nie tylko za naród,

lecz także, aby zgromadzić w jedno rozproszone dzieci Boże.

Od tego dnia zaczęli planować, aby go zabić.

I Jezus już nie chodził publicznie wśród Żydów,

but udał się w okolice pustyni,

do miasta zwanego Efraim,

a tam pozostał ze swoimi uczniami.

A zbliżała się Pascha Żydów,

a wielu z kraju wstępowało do Jerozolimy

przed Paschą, aby się oczyścić.

Szukali Jezusa i mówili do siebie,

gdy byli w rejonie świątyni: „Co myślicie?

Czy nie przyjdzie na święto?”