Czytanie z Dziejów Apostolskich 4:32-37
Wspólnota wierzących była jednego serca i jednej duszy,
a nikt nie nazywał swoim, co posiadał,
lecz wszystko mieli wspólne.
Apostolowie z wielką mocą składali świadectwo
o zmartwychwstaniu Pana Jezusa,
a wszyscy cieszyli się wielką łaską.
Nie było wśród nich nikogo w potrzebie,
bo ci, którzy posiadali pola lub domy, sprzedawali je,
przynosili dochody ze sprzedaży,
i kładli je u stóp Apostołów,
a każdemu rozdzielano według potrzeby.
A tak Józef, zwany przez Apostołów Barnabą
(co znaczy „syn pocieszenia”),
Lewita, urodzony na Cyprze,
sprzedał pole, które posiadał,
przyniósł pieniądze i złożył u stóp Apostołów.
Oto słowo Boże.
Bogu niech będą dzięki.