Pierwsze czytanie

W Ikonii

zarówno Żydzi, jak i poganie,

razem z ich przywódcami,

próbowali zaatakować Pawła i Barnabę

oraz ich ukamienować.

Zorientowali się w tym

i uciekli do miast Likaonii, Listry i Derbe

oraz do okolicznych terenów,

gdzie nadal głosili Dobrą Nowinę.

W Listrze był człowiek, który był chromy od urodzenia

i nigdy nie chodził.

Słuchał Pawła, który wpatrywał się w niego,

widząc, że ma wiarę, aby być uzdrowionym,

i zawołał głośno: „Wstań na nogi!”

On skoczył i zaczął chodzić.

Gdy tłumy zobaczyły, co Paweł uczynił,

krzyknęły w języku likaońskim:

„Bogowie zstąpili do nas w ludzkiej postaci.”

Nazwali Barnabę „Zeusem”, a Pawła „Hermesem”,

ponieważ był głównym mówcą.

A kapłan Zeusa, którego świątynia znajdowała się przy wejściu do miasta,

przyniósł woły i wieńce do bram,

ponieważ razem z ludem zamierzał złożyć ofiarę.

Apostołowie Barnaba i Paweł rozdarli swoje szaty,

gdy to usłyszeli, i wybiegli do tłumu, wołając:

„Mężczyźni, dlaczego to robicie?

Jesteśmy tacy sami jak wy, ludzie.

Głosimy wam dobrą nowinę,

abyście odwrócili się od tych bożków do żywego Boga,

który stworzył niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest.

W minionych pokoleniach pozwolił wszystkim poganom iść swoimi drogami;

jednak w obdarzaniu swoją dobrocią,

nigdy nie pozostawił siebie bez świadectwa,

bo dał wam deszcze z nieba i urodzajne sezony,

i napełnił was pokarmem i radością dla waszych serc.”

Nawet przy tych słowach ledwo powstrzymali tłumy

od składania ofiary dla nich.