Czytanie z Księgi Dziejów Apostolskich 1:1-11
W pierwszej księdze, Teofilu,
opisałem o wszystkim, co Jezus czynił i nauczał
aż do dnia, w którym został wzięty w górę,
po tym jak dał wskazówki przez Ducha Świętego
apostołom, których wybrał.
Ukazał się im żywy
wieloma dowodami po swoim cierpieniu,
ukazując się im przez czterdzieści dni
i mówiąc o królestwie Bożym.
Gdy się z nimi spotykał,
przykazując im, aby nie odchodzili z Jerozolimy,
lecz aby czekali na „obietnicę Ojca,
o której słyszeliście ode mnie;
bo Jan chrzcił wodą,
lecz wkrótce wy będziecie ochrzczeni Duchem Świętym.”
Gdy się zebrali, pytali go,
„Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?”
Odpowiedział im: „Nie do was należy znać czasy ani chwile,
które Ojciec ustanowił swoją władzą.
Lecz otrzymacie moc, gdy Duch Święty zstąpi na was,
a będziecie moimi świadkami w Jerozolimie,
w całej Judei i Samarii,
aż po krańce ziemi.”
Gdy to powiedział, a oni patrzyli,
został wzięty w górę, a obłok zabrał go sprzed ich oczu.
Gdy wpatrywali się w niebo, jak odchodził,
nagle stanęło obok nich dwóch mężczyzn w białych szatach.
Powiedzieli: „Mężowie Galilejscy,
czemu stoicie i wpatrujecie się w niebo?
Ten Jezus, który został wzięty od was do nieba,
powróci w taki sam sposób, w jaki go widzieliście wstępującego do nieba.”
Oto słowo Boże.
Bogu niech będą dzięki.