Pierwsze czytanie

W Milecie Paweł przemówił do starszych Kościoła w Efezie:

"Baczcie na siebie i na całe stado,

któremu Duch Święty ustanowił was biskupami,

abyście paśli Kościół Boży,

który nabył własną Krwią.

Wiem, że po moim odejściu przyjdą wśród was dzikie wilki,

które nie oszczędzą stada.

I z waszej własnej grupy powstaną mężczyźni,

którzy będą wykręcać prawdę,

aby pociągnąć uczniów za sobą.

Bądźcie więc czujni i pamiętajcie, że przez trzy lata,

noc i dzień,

nieustannie napominałem każdego z was z łzami.

A teraz polecam was Bogu

i słowu łaski jego, które może zbudować

i dać wam dziedzictwo wśród wszystkich uświęconych.

Nigdy nie pragnąłem srebra ani złota, ani odzieży nikogo.

Wiecie dobrze, że te ręce

służyły moim potrzebom i potrzebom moich towarzyszy.

W każdy sposób pokazałem wam, że w ten sposób

musimy pomagać słabym,

a pamiętać o słowach Pana Jezusa, który sam powiedział:

‘Więcej szczęścia jest w dawaniu niż w braniu.’”

Gdy skończył mówić,

uklęknął i modlił się z nimi wszystkimi.

Wszyscy głośno płakali,

przytulali się do Pawła i całowali go,

ponieważ bardzo ich zasmuciło, że powiedział,

że już nigdy nie zobaczą jego twarzy.

Potem odprowadzili go na statek.