Ewangelia

Maryja wstała

i poszła z pośpiechem

w góry, do miasta Judy,

gdzie weszła do domu Zachariasza

i przywitała Elżbietę.

Gdy Elżbieta usłyszała powitanie Maryi,

niemowlę poruszyło się w jej łonie,

a Elżbieta, napełniona Duchem Świętym,

wołała głośno i powiedziała:

„Błogosławiona jesteś między niewiastami,

a błogosławiony jest owoc Twojego łona.

A skądże mi to,

że matka mojego Pana przychodzi do mnie?

Bo oto, gdy doszedł do moich uszu dźwięk Twojego powitania,

niemowlę w moim łonie z radości poruszyło się.

Błogosławiona jesteś, która uwierzyłaś,

że spełnią się to, co Ci powiedział Pan.”

A Maryja rzekła:

„Dusza moja wielbi Pana;

duch mój raduje się w Bogu, moim Zbawicielu,

bo spojrzał na uniżenie swojej służebnicy.

Odtąd wszystkie pokolenia będą mnie nazywać błogosławioną:

wszechmocny uczynił mi wielkie rzeczy,

a święte jest Jego imię.

Miłosierdzie Jego z pokolenia na pokolenie

nad tymi, którzy się Go boją.

Okazał moc ramienia swojego,

rozproszył pyszałków w zamysłach serc ich.

Strącił władców z tronów,

a wywyższył pokornych.

Głodnych nasycił dobrami,

a bogatych odprawił z niczym.

Przyszedł z pomocą swojemu słudze Izraelowi,

bo pomyślał o swoim miłosierdziu,

obietnicy, którą złożył naszym ojcom,

Abrahamowi i jego potomstwu na wieki.”

Maryja pozostała u niej około trzech miesięcy,

a potem wróciła do swojego domu.