Pierwsze czytanie

I przyszło słowo Pana do Abrama w widzeniu:

„Nie lękaj się, Abramie!

Ja jestem twoim tarczą;

twoja nagroda będzie bardzo wielka.”

A Abram rzekł:

„O Panie Boże, co mi dasz,

skoro pozostaję bezdzietny

i dziedzicem mojego domu jest Eliezer?”

Abram dodał:

„Oto nie dałeś mi potomstwa,

więc jeden z moich sług będzie moim dziedzicem.”

Wtedy przyszło do niego słowo Pana:

„Nie, ten nie będzie twoim dziedzicem;

lecz twój własny potomek będzie twoim dziedzicem.”

Wyprowadził go na zewnątrz i rzekł:

„Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli możesz.

Tak będzie,” dodał, „twoje potomstwo.”

Abram uwierzył Panu,

który poczytał mu to za sprawiedliwość.

Potem rzekł do niego:

„Ja jestem Pan, który wywiódł cię z Ur Chaldejskiego,

aby dać ci tę ziemię w posiadanie.”

„O Panie Boże,” zapytał,

„jak mam wiedzieć, że ją posiądę?”

Odpowiedział mu:

„Przynieś mi cieliczkę trzyletnią, koźlicę trzyletnią,

baranka trzyletniego, gołębicę i młodego gołębia.”

Abram przyniósł mu te wszystkie zwierzęta, przeciął je na pół

i położył każdą połowę naprzeciwko drugiej;

lecz ptaków nie przeciął.

Ptaki drapieżne zlatywały na ciała,

lecz Abram pozostał przy nich.

Gdy słońce miało zajść, padł na Abrama głęboki, przerażający sen,

i ogarnęła go ciemność.

Gdy słońce zaszło i nastała ciemność,

ukazał się ognisty piec i płonąca pochodnia,

które przeszły między tymi kawałkami.

W tym dniu Pan zawarł przymierze z Abramem,

mówiąc: „Twoim potomkom daję tę ziemię,

od Wadi Egiptu aż do Wielkiej Rzeki, Eufratu.”