Pierwsze czytanie

Gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, Pan ukazał się jemu

i rzekł: „Ja jestem Bóg Wszechmogący.

Chodź przed Mną i bądź nienaganny.”

Bóg powiedział także do Abrahama:

„Ty i twoje potomstwo po tobie

musicie przestrzegać mojego przymierza przez wszystkie pokolenia.

Oto moje przymierze z tobą i twoim potomstwem po tobie,

które musicie zachować:

wszyscy mężczyźni wśród was będą obrzezani.”

Bóg dodał do Abrahama:

„Co do twojej żony Sarai, nie nazywaj jej Sarai;

jej imię będzie Sara.

Będę ją błogosławił i dam ci syna przez nią.

Będę go także błogosławił; stanie się ojcem narodów,

a królowie ludów wyjdą z niego.”

Abraham upadł na twarz i zaśmiał się, mówiąc w sobie:

„Czy może urodzić się dziecko mężczyźnie, który ma sto lat?

Czy Sara może urodzić w dziewięćdziesiątym roku życia?”

Wtedy Abraham rzekł do Boga:

„Niechaj tylko Ismaela żyje dzięki Twojej łasce!”

Bóg odpowiedział: „Jednak twoja żona Sara urodzi ci syna,

a nazwiesz go Izaakiem.

Utrzymam moje przymierze z nim jako wieczne przymierze,

będę jego Bogiem i Bogiem jego potomstwa po nim.

Co do Ismaela, wysłuchuję cię: błogosławię go.

Uczynię go płodnym i rozmnożę go nad miarę.

Będzie ojcem dwunastu książąt,

a uczynię z niego wielki naród.

Ale moje przymierze utrzymam z Izaakiem,

którego Sara urodzi ci o tej porze w przyszłym roku.”

Gdy Bóg skończył z nim rozmawiać, odszedł od Abrahama.