Pierwsze czytanie

Jakub wyruszył z Beer-Szeby i udał się w stronę Haranu.

Gdy dotarł do pewnego miejsca, a słońce już zaszło,

zatrzymał się tam na noc.

Wziął jeden z kamieni w tym miejscu, położył go pod głowę

i zasnął w tym miejscu.

Miał wtedy sen: drabina stała na ziemi,

jej wierzchołek sięgał nieba;

a aniołowie Boży wchodzili i schodzili po niej.

A oto Pan stał obok niego i rzekł:

"Ja jestem Pan, Bóg twojego ojca Abrahama

i Bóg Izaaka;

ziemia, na której leżysz,

dam tobie i twojemu potomstwu.

Oni będą tak liczni jak pył ziemi,

a przez nich rozprzestrzenisz się na wschód i zachód, na północ i południe.

W tobie i w twoim potomstwie

wszystkie narody ziemi będą miały błogosławieństwo.

Wiedz, że jestem z tobą;

będę cię strzegł wszędzie, dokądkolwiek pójdziesz,

i przywrócę cię do tej ziemi.

Nigdy cię nie opuszczę, aż spełnię to, co ci obiecałem."

Gdy Jakub obudził się ze snu, zawołał:

"Zaprawdę, Pan jest w tym miejscu, a ja nie wiedziałem!"

W wielkim zdumieniu zawołał: "Jakże straszne jest to miejsce!

To nic innego jak dom Boży,

a to jest brama do nieba!"

Wczesnym rankiem Jakub wziął kamień,

który położył pod głowę,

ustawił go jako kamień pamiątkowy i polał go oliwą.

Nazwał to miejsce Betel,

choć pierwotna nazwa miasta brzmiała Luz.

Jakub złożył wtedy ślub: "Jeśli Bóg będzie ze mną,

aby mnie strzec w tej drodze, którą idę,

i da mi wystarczająco chleba do jedzenia oraz odzieży do noszenia,

a wrócę bezpiecznie do domu mojego ojca, Pan będzie moim Bogiem.

Ten kamień, który ustawiłem jako kamień pamiątkowy, będzie domem Bożym."