Pierwsze czytanie

Mojżesz wyciągnął rękę nad morze,

a Pan wzbudził morze

silnym wschodnim wiatrem przez całą noc

i tak uczynił je suchym lądem.

Gdy woda została podzielona,

izraelskie dzieci wkroczyły w środek morza po suchym lądzie,

mając wodę jak mur po prawej i lewej stronie.

Egipcjanie podążali za nimi;

wszystkie konie i rydwany faraona oraz woźnice goniły za nimi

prosto w środek morza.

W nocnej straży tuż przed świtem

Pan rzucił przez słup ognistej chmury

na egipską armię spojrzenie, które wprowadziło ją w panikę;

a tak zablokował ich rydwany,

że ledwo mogli jechać.

Wtedy Egipcjanie zaczęli się wycofywać przed Izraelem,

ponieważ Pan walczył za nimi przeciw Egipcjanom.

Wtedy Pan powiedział do Mojżesza: „Wyciągnij rękę nad morze,

aby woda wróciła na Egipcjan,

na ich rydwany i woźnice.”

Mojżesz więc wyciągnął rękę nad morze,

a o świcie woda wróciła do swojej normalnej głębokości.

Egipcjanie uciekali prosto w kierunku morza,

gdy Pan rzucił ich w jego środek.

Gdy woda wracała,

przykryła rydwany i woźnice całej armii faraona,

którzy podążali za dziećmi Izraela do morza.

Nie ocalał ani jeden z nich.

Ale dzieci Izraela przeszły po suchym lądzie

przez środek morza,

mając wodę jak mur po prawej i lewej stronie.

Tak Pan ocalił Izraela tego dnia

z mocy Egipcjan.

Gdy Izrael ujrzał Egipcjan leżących martwych na brzegu morza

i dostrzegł wielką moc, którą Pan

okazał przeciw Egipcjanom,

przestraszyli się Pana i uwierzyli w niego oraz w jego sługę Mojżesza.

Wtedy Mojżesz i dzieci Izraela zaśpiewali tę pieśń Panu:

Będę śpiewał Panu, bo wspaniale się wywyższył;

konie i rydwan wrzucił w morze.