Pierwsze czytanie

Synowie Izraela wyruszyli z Elim,

i weszli na pustynię Sin,

która leży między Elim a Synajem,

piętnastego dnia drugiego miesiąca

podczas ich wyjścia z ziemi Egiptu.

Tam na pustyni cała społeczność synów Izraela

jęczała przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi.

Synowie Izraela mówili do nich:

„Obyśmy umarli z ręki Pana w ziemi Egiptu,

gdy siedzieliśmy przy garnkach mięsnych i jedliśmy do syta chleb!

Lecz wy musieliście nas doprowadzić do tej pustyni,

aby cała wspólnota zmarła z głodu!”

Wtedy Pan rzekł do Mojżesza:

„Oto z nieba zsyłam wam chleb.

Każdego dnia ludzie mają wychodzić i zbierać swoją dzienną porcję;

w ten sposób będę ich doświadczał,

aby zobaczyć, czy będą przestrzegać moich poleceń, czy nie.

W szóstym dniu, jednak, gdy przygotują to, co przyniosą,

niech będzie dwa razy tyle, ile zbiorą w inne dni.”

Wtedy Mojżesz powiedział do Aarona: „Powiedz całej społeczności

synów Izraela:

Zbliżcie się przed Pana,

bo usłyszał wasze jęki.”

Gdy Aaron ogłosił to całej społeczności synów Izraela,

zwrócili się ku pustyni, a oto,

chwała Pana ukazała się w obłoku!

Pan przemówił do Mojżesza i rzekł:

„Usłyszałem jęki synów Izraela.

Powiedz im: Wieczorem będziecie jedli mięso,

a rano nasycicie się chlebem,

abyście wiedzieli, że ja, Pan, jestem waszym Bogiem.”

Wieczorem przyleciały przepiórki i pokryły oboz.

Rano na obozie leżała rosa,

a gdy rosa wyparowała, na powierzchni pustyni

były drobne płatki jak szron na ziemi.

Widząc to, synowie Izraela pytali się nawzajem: „Co to jest?”

bo nie wiedzieli, co to jest.

Lecz Mojżesz powiedział im:

„To jest chleb, który Pan dał wam do jedzenia.”