Pierwsze czytanie

Na Jefta zstąpił Duch Pana.

Przeszedł przez Gilead i Manassę,

i przez Mizpah-Gilead,

a stamtąd udał się do Ammonitów.

Jefta złożył Panu ślub.

„Jeśli wydasz Ammonitów w moją moc,” powiedział,

„ten, kto wyjdzie z drzwi mojego domu,

aby mnie powitać, gdy wrócę w triumfie z Ammonitów,

należeć będzie do Pana.

Złożę go w ofierze całopalnej.”

Jefta udał się następnie do Ammonitów, aby z nimi walczyć,

a Pan wydał ich w jego moc,

więc zadał im ciężką klęskę,

od Aroer do granic Minnith (łącznie dwadzieścia miast)

i aż do Abel-keramim.

Tak Ammonici zostali poddani

przez dzieci Izraela.

Gdy Jefta wrócił do swojego domu w Mizpah,

wyszła mu na spotkanie jego córka,

grając na bębenkach i tańcząc.

Była jedynaczką: nie miał ani syna, ani córki oprócz niej.

Gdy ją ujrzał, rozdarł swoje szaty i powiedział,

„Biada mi, córko, zadałaś mi cios

i sprowadziłaś na mnie nieszczęście.

Złożyłem ślub Panu i nie mogę go cofnąć.”

Ona odpowiedziała: „Ojcze, złożyłeś ślub Panu.

Uczyń ze mną, jak obiecałeś,

bo Pan dokonał pomsty za ciebie

na twoich wrogach, Ammonitach.”

Potem powiedziała do ojca: „Daj mi tę łaskę.

Zechciej mnie oszczędzić na dwa miesiące, abym mogła udać się w góry,

aby opłakiwać swoją dziewictwo z moimi towarzyszkami.”

„Idź,” odpowiedział, i odesłał ją na dwa miesiące.

Odeszła więc z towarzyszkami

i opłakiwała swoje dziewictwo w górach.

Na koniec dwóch miesięcy wróciła do ojca,

który uczynił jej, jak obiecał.