Ewangelia

Jezus przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował,

i według swojego zwyczaju wszedł w dzień szabatu do synagogi.

Stanął, aby czytać, i podano mu zwój proroka Izajasza.

Rozwinął zwój i znalazł miejsce, gdzie było napisane:

Duch Pana nade mną,

ponieważ mnie namaścił,

aby głosić dobrą nowinę ubogim.

Posłał mnie, abym ogłosił więźniom wyzwolenie

i niewidomym przejrzenie,

aby uciśnionych wypuścić na wolność,

aby ogłosić rok łaski Pana.

Zwinąwszy zwój,

wrócił go do sługi i usiadł,

a oczy wszystkich w synagodze wpatrywały się w niego.

Powiedział do nich:

"Dziś spełniło się to Pismo, które słyszeliście."

I wszyscy mówili o nim dobrze

i byli zdumieni łaskawymi słowami, które wychodziły z jego ust.

Pytali też: "Czyż to nie jest syn Józefa?"

On im odpowiedział: "Z pewnością przytoczycie mi to przysłowie:

'Lekarzu, uzdrów samego siebie,' i powiecie: 'Uczyń tutaj, w swoim rodzinnym mieście,

to, co słyszeliśmy, że działo się w Kafarnaum.'"

I powiedział:

"Zaprawdę, powiadam wam, żaden prorok nie jest mile widziany w swoim rodzinnym mieście.

Zaprawdę, powiadam wam,

w czasach Eliasza było wiele wdów w Izraelu,

gdy niebo było zamknięte przez trzy i pół roku

i wielki głód ogarnął całą ziemię.

Do żadnej z nich Eliasz nie został posłany,

lecz tylko do wdowy w Sarepcie w kraju Sydonu.

Znowu, w czasach Elizeusza, proroka,

było wielu trędowatych w Izraelu;

lecz żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Naaman Syryjczyk."

Gdy ludzie w synagodze usłyszeli to,

wypełniła ich złość.

Powstali, wypędzili go z miasta,

i zaprowadzili na brzeg wzgórza,

na którym zbudowane było ich miasto, aby go strącić w dół.

Lecz on przeszedł przez ich środek i odszedł.