Ewangelia

Gdy zgromadził się duży tłum, a ludzie z jednego miasteczka po drugim

przychodzili do Jezusa, mówił w przypowieści.

"Siewca wyszedł, aby siać ziarno.

A gdy siał, niektóre ziarna padły na drogę i zostały podeptane,

a ptaki niebieskie zjadły je.

Niektóre ziarna padły na skalistą glebę, a gdy urosły,

więdły z braku wilgoci.

Niektóre ziarna padły w ciernie,

a ciernie urosły razem z nimi i je udusiły.

A niektóre ziarna padły na dobrą glebę, a gdy urosły,

wydały plon stokrotny."

Po tych słowach zawołał:

"Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha."

Wtedy uczniowie zapytali Go,

co oznacza ta przypowieść.

On odpowiedział:

"Wam dano poznać tajemnice Królestwa Bożego;

ale innym, w przypowieściach, aby patrzyli, a nie widzieli, i słuchali, a nie rozumieli.

"Oto znaczenie przypowieści.

Ziarno to słowo Boże.

Ci na drodze to ci, którzy słyszą,

lecz diabeł przychodzi i zabiera słowo z ich serc,

aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni.

Ci na skalistej glebie to ci, którzy, gdy słyszą,

przyjmują słowo z radością, ale nie mają korzenia;

wierzą tylko na pewien czas i w czasie pokusy odpadną.

Co do ziarna, które padło w ciernie,

takimi są ci, którzy słyszą, ale w miarę jak idą,

zostają uduszeni przez troski, bogactwa i przyjemności życia,

a nie wydają dojrzałego owocu.

Natomiast ziarno, które padło na żyzną glebę,

to ci, którzy, gdy usłyszą słowo,

przyjmują je z hojnym i dobrym sercem,

i wydają owoc przez wytrwałość."