Pierwsze czytanie

Gdy król Antioch usiłował przejść przez prowincje wewnętrzne,

usłyszał, że w Persji znajduje się miasto zwane Elymais,

znane z bogactwa w srebrze i złocie,

a jego świątynia była bardzo bogata,

zawierająca złote hełmy, napierśniki i broń,

pozostawione tam przez Aleksandra, syna Filipa,

króla Macedonii, pierwszego króla Greków.

Postanowił więc zdobyć i splądrować to miasto.

Lecz nie mógł tego uczynić,

ponieważ jego plan stał się znany mieszkańcom miasta,

którzy powstali przeciwko niemu w walce.

Zatem wycofał się i w wielkim przerażeniu

uciekł stamtąd, aby wrócić do Babilonu.

Gdy był w Persji, posłaniec przyniósł mu wiadomość,

że armie wysłane do ziemi Judy zostały pokonane;

że Lysias najpierw wyruszył z silną armią

i został odparty przez dzieci Izraela;

że stali się silni

dzięki broni, ludziom i obfitym dobrą,

które zdobyli z armii, które zniszczyli;

że zburzyli Ohydę,

którą zbudował na ołtarzu w Jerozolimie;

a że otoczyli wysokimi murami

zarówno sanktuarium, jak było przedtem,

jak i jego miasto Bet-Zur.

Gdy król usłyszał tę wiadomość,

przestraszył się i bardzo się wstrząsnął.

Chory z żalu, ponieważ jego plany się nie powiodły, położył się do łóżka.

Tam pozostał wiele dni, przytłoczony smutkiem,

bo wiedział, że ma umrzeć.

Wezwał więc wszystkich swoich przyjaciół i powiedział do nich:

"Sen opuścił moje oczy,

bo moje serce tonie w niepokoju.

Mówiłem do siebie: 'W jaką udrękę wpadłem,

a w jakie fale smutku teraz wpadłem!

A jednak byłem życzliwy i ukochany w moim panowaniu.'

Ale teraz przypominam sobie zło, które uczyniłem w Jerozolimie,

gdy zabrałem wszystkie naczynia złote i srebrne,

które się w nim znajdowały, i bez powodu

wydałem rozkaz, aby mieszkańcy Judy zostali zniszczeni.

Wiem, że to dlatego te zła mnie dosięgły;

a teraz umieram, w gorzkim żalu, w obcym kraju."