Ewangelia

Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał,

Saduceusze i nauczyciele Prawa,

którzy przybyli z każdego miasteczka Galilei, Judei i Jerozolimy,

siedzieli tam,

a moc Pana była z Nim, aby uzdrawiać.

I niektórzy ludzie przynieśli na noszach paralityka;

próbowali wnieść go i postawić przed Nim.

Lecz nie znajdując sposobu, aby go wnieść z powodu tłumu,

weszli na dach

i przez dach spuścili go na noszach

na środek przed Jezusa.

Gdy Jezus ujrzał ich wiarę, rzekł:

"A ty, twoje grzechy są odpuszczone."

Wtedy uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczęli pytać siebie:

"Kim On jest, że mówi bluźnierstwa?

Kto oprócz Boga może odpuszczać grzechy?"

Jezus znał ich myśli i odpowiedział im:

"Cóż myślicie w swoich sercach?

Co jest łatwiejsze, powiedzieć: 'Twoje grzechy są odpuszczone',

czy powiedzieć: 'Wstań i chodź'?

Lecz abyście wiedzieli,

że Syn Człowieczy ma władzę na ziemi, aby odpuszczać grzechy" –

powiedział do paralityka:

"Mówię ci, wstań, weź swoje nosze i idź do domu."

On natychmiast stanął przed nimi,

wziął to, na czym leżał,

i poszedł do domu, chwaląc Boga.

Wtedy wszystkich ogarnęło zdumienie i chwalili Boga,

a, pełni trwogi, mówili:

"Dziś widzieliśmy niezwykłe rzeczy."