Pierwsze czytanie

Gdy Balaam podniósł oczy i ujrzał obozującego Izraela,

plemię po plemieniu,

spirit Boży spoczął na nim,

a on wydał swoje proroctwo:

Słowo Balaama, syna Beora,

słowo człowieka, którego oko jest prawdziwe,

słowo tego, który słyszy, co mówi Bóg,

i zna, co wie Najwyższy,

Tego, który widzi, co widzi Wszechmocny,

zachwycony, i z odkrytymi oczami:

Jak piękne są twoje namioty, Jakubie;

jak twoje obozowiska, Izraelu!

Są jak ogrody nad strumieniem,

jak cedry zasadzane przez PANA.

Jego studnie będą dawać wody płynące,

ma mieć morze w zasięgu;

Jego król wzrośnie wyżej,

a jego królewskość będzie wywyższona.

Wtedy Balaam wydał swoje proroctwo:

Słowo Balaama, syna Beora,

słowo człowieka, którego oko jest prawdziwe,

słowo tego, który słyszy, co mówi Bóg,

i zna, co wie Najwyższy,

Tego, który widzi, co widzi Wszechmocny,

zachwycony, i z odkrytymi oczami.

Widzę go, choć nie teraz;

spoglądam na niego, choć nie blisko:

Gwiazda wzejdzie z Jakuba,

a berło powstanie z Izraela.