Dzisiejsze rozważanie

Czasami są chwile, kiedy czujemy ciężar milczenia w naszym życiu. To milczenie towarzyszy naszym najgłębszym pytaniom... pytaniom, których nawet nie jesteśmy pewni, jak wyrazić. Gdzie jesteś, Boże, gdy czuję się tak odsłonięty… tak bezbronny?Słyszymy w dzisiejszym pierwszym czytaniu to samo pytanie echo w ogrodzie — gdzie jesteś? To pytanie, które Bóg szepcze do nas wszystkich, zapraszając nas do wyjścia z naszych kryjówek. Ale... jak często odpowiadamy jak Adam, mówiąc Bogu o naszym strachu, o pragnieniu ukrycia się?Moment Adama i Ewy jest boleśnie znajomy. Poczucie porażki. Instynkt obwiniania. Znamy ten taniec — unikanie odpowiedzialności, odczuwanie wstydu, wskazywanie palcami.Bóg nie odwraca się od tej chaotycznej prawdy. Zamiast tego, zbliża się, Jego pytania zapraszają do szczerości, nawet gdy Jego serce pęka. A podczas gdy wąż świętuje swoje tymczasowe zwycięstwo, Bóg już tchnie nadzieję w świat… obietnicę odkupienia, napięcie między ciemnością a świtem.W scenie z Ewangelii stoimy u stóp krzyża. Wyobraź sobie surowość tej chwili. Matka Jezusa, Maryja, tam w swoim cierpieniu… świadcząca o spełnieniu obietnicy Bożej przez niewyobrażalny ból.Jej serce przebite obok Jego, a jednak w tej chwili miłość triumfuje nad rozpaczą. "Kobieto, oto twój syn… Oto twoja matka." Słowa wypowiedziane cicho, łączące ich miłością i odpowiedzialnością. Nawet na końcu, Jezus tworzy wspólnotę, budując rodzinę w cieniu krzyża. Krew i woda płyną z Jego boku — święta ofiara, zarówno ludzka, jak i boska.Jest coś potężnego w uznaniu, że miłość wymaga bezbronności. Ryzykuje wszystko. Mówi z cichą pewnością: "Jestem tutaj, nawet w tej najbardziej bolesnej chwili."Refleksyjnie myślimy o apostołach zgromadzonych razem w górnej izbie, związanych modlitwą. To w wspólnocie znajdują siłę... to Maryja czuje bijące serce obietnicy danej jej. Samotnie możemy się potknąć, ale razem znajdujemy nadzieję, podtrzymywaną przez miłość i łaskę.Co to dla nas znaczy, aby pozostać obecnymi dla tych wokół nas, aby trzymać ich nawet w chaosie? Zwrócić się do Boga z naszymi lękami i porażkami, ufając, że nawet gdy nasze głosy drżą, spotykamy się z miłosierdziem?Może dzisiaj znajdziemy małą chwilę, aby szepnąć Bogu, gdzie ukrywamy naszą nagość. Aby wyjść w wierze, do wspólnoty, i dzielić się ciężarami z innymi — delikatnie, powoli… jak pielgrzymi na wspólnej drodze.Niech czerpiemy siłę od naszej Matki, która uczy nas być wytrwałymi, przyjmując tajemnicę. I niech znajdziemy pokój, wiedząc, że miłujące spojrzenie Chrystusa nigdy nie waha się, Jego zaproszenie do bycia znanym nigdy nie maleje.Amen.