Dzisiejsze rozważanie

Są chwile w życiu... kiedy czujemy się głęboko niedoceniani. Może... przez tych, którzy są nam najbliżsi. Możemy próbować raz za razem, aby okazać naszą miłość... a mimo to, może się wydawać, że nasze wysiłki są niewystarczające. W takich momentach... zaczynamy rozumieć trochę z bólu serca obecnego w dzisiejszych czytaniach.

W Księdze Ozeasza słyszymy, jak Bóg mówi z czułością... z sercem rodzica. Bóg przypomina swoją miłość do Izraela... od dni ich młodości. Jak ich wzywał... starannie prowadząc ich kroki, podobnie jak rodzic uczy dziecko chodzić. A mimo to, pomimo wszystkich tych... licznych zaproszeń Boga... Izrael odwrócił się, szukając innych dróg.

Czy kiedykolwiek poczułeś ukłucie odrzucenia, gdy twoja miłość... nie została odwzajemniona? Lub ból, widząc kogoś, na kim ci zależy... odchodzącego w kierunku, który wiesz, że przyniesie cierpienie?

A jednak, nawet z tym bólem... Bóg wybiera, by nie poddać się gniewowi. Zamiast tego, Jego serce... pozostaje poruszone współczuciem. "Ja jestem Bogiem, a nie człowiekiem," mówi. Miłosierdzie Boga przekracza granice ludzkiego zrozumienia... zawsze cierpliwe... zawsze przebaczające.

Następnie, w naszym czytaniu z Ewangelii, słyszymy Jezusa wysyłającego swoich Apostołów. Mówi im, aby ogłosili: "Królestwo niebieskie jest bliskie." To tak, jakby Jezus przekierowywał naszą uwagę... z naszej własnej rany... na uzdrawiającą pracę, która jest potrzebna... w świecie wokół nas.

Jezus nie wysyła ich nieprzygotowanych. Ale raczej... pozbawionych wszelkiego zbędnego komfortu. "Za darmo otrzymaliście; za darmo macie dawać." To zaproszenie do zaufania... że Bóg zapewnia... nawet gdy posiadamy niewiele. Jak głęboko... myśleć o poleganiu wyłącznie na obfitości łaski Bożej.

Kiedy wchodzimy do domu... mamy życzyć mu pokoju. Niezależnie od tego, czy odchodzimy z przyjętym czy zwróconym pokojem, uwaga pozostaje na naszej misji miłości i służby.

Ludzkość często trzyma się mocno siatek bezpieczeństwa... a jednak Jezus prosi nas, abyśmy puścili... aby podróżować lekko... zarówno dosłownie, jak i duchowo. Istnieć w świecie bez obciążeń... ufając, że Jego pokój nas poprowadzi.

Jak więc nosimy tę wiadomość w naszych sercach dzisiaj? Może... zaczyna się od rozpoznania, gdzie powstrzymujemy miłość... bojąc się odrzucenia lub niezrozumienia. Zadać sobie pytanie... w jaki sposób Bóg może nas wzywać... do odpuszczenia naszych oczekiwań i spotkania innych z otwartymi rękami i otwartymi sercami?

Może dzisiaj... możemy szukać małych aktów dobroci... gestów pokoju... być może wobec tych, którzy od nas odeszli... nawet jeśli nie widzimy natychmiastowych owoców.

A w tych delikatnych aktach... dołączamy do Apostołów, stając się nosicielami światła i miłości Królestwa Bożego...

Niech te słowa pielęgnują nasze dusze... gdy idziemy naprzód, ufając w Jego opatrzność.

Odpocznijmy teraz... w tej chwili łaski. Wiedząc... że jesteśmy delikatnie trzymani przez Tego, który kocha nas głębiej, niż możemy sobie wyobrazić. Amen.