Dzisiejsze rozważanie

Wszyscy mamy te chwile... te, w których życie wydaje się przytłaczające, a jego ciężar przygniata nas. To tak, jakbyśmy stali na skraju ogromnego morza... niepewni, co kryje się pod powierzchnią... być może czując się niegodnymi... lub po prostu wyczerpanymi.

Te ciche ciężary, które nosimy, czy to szeptane lęki, czy trwające żale... mogą sprawić, że czujemy się tak mali, tak samotni.

W tym stanie dostrzegamy początek dzisiejszego czytania z Księgi Izajasza, gdzie zasłona między boskim a ludzkim na chwilę się podnosi. Wizja Izajasza, w której Pan zasiada na wysokim i wyniosłym tronie... otoczony chwałą, w towarzystwie anielskich głosów... wydaje się rzeczywiście przytłaczająca.

A jednak jest Izajasz... stojący w zachwycie nad ogromem tego wszystkiego, czując drżenie własnej niegodności. Czy nie możemy się odnieść do jego krzyku: 'Biada mi, zginąłem! Bo jestem człowiekiem o nieczystych wargach... '? Jak często zdarzało nam się zaglądać w głąb siebie, przypominając sobie o naszej własnej kruchości...

Ale... posłuchaj, co dzieje się dalej, gdy seraf dotyka warg Izajasza rozżarzonym węglem, ogłaszając jego oczyszczenie. W tej ognistej chwili jego własny strach zostaje przekształcony... w gotowe poddanie się. 'Oto jestem,' odpowiada. 'Poślij mnie.' Akt łaski, przekształcający strach, proszący tylko o otwartość Izajasza.

A potem zwracamy się do Ewangelii Mateusza, gdzie Jezus delikatnie uczy swoich uczniów... i nas... że żaden uczeń nie jest ponad nauczycielem. Uznaje rzeczywistość ciężarów, z którymi się zmagamy, a jednak zapewnia nas... mówiąc: 'Nie bójcie się ich.'

Oto mądrość: zaproszenie do zaufania, że jesteśmy dostrzegani, intymnie, przez Tego, który zna nawet liczbę włosów na naszej głowie. Nasza wrażliwość staje się ofiarą... pozwalając naszej prawdziwej wartości spoczywać nie w akceptacji czy osądzie innych, ale w oczach Boga.

Jest w tym delikatność, wiedząc, że Bóg ceni wróble, małe i pozornie nieistotne... a jednak, co więcej, ceni każdego z nas.

Więc wejdźmy w ciche przestrzenie naszego życia... w te cieniste części, które trzymamy w ukryciu, być może z powodu strachu..., i pozwólmy delikatnemu dotykowi łaski Bożej odnowić i wzmocnić nas.

W naszych własnych zakątkach świata, co by się zmieniło, gdybyśmy naprawdę żyli bez strachu... ugruntowani w wiedzy o głębokiej miłości i trosce Boga?

Dziś zapraszam cię, abyś znalazł jeden mały sposób na uwolnienie się od tego strachu..., aby uznać, gdzie Bóg wzywa cię do zrobienia kroku naprzód i powiedzenia: 'Oto jestem, poślij mnie.' Czy to w twojej rodzinie, w miejscu pracy, czy w cichej modlitwie ofiarowanej za kogoś innego... zaufaj cichemu rozwijaniu się tego, co Bóg pragnie uczynić przez ciebie.

Niech dzisiaj znajdziesz pokój, nosząc w sobie delikatne zapewnienie, że jesteś dostrzegany i kochany w całości, takim, jakim jesteś.

I niech ten dzień rozwija się przed tobą łagodnie, nasycony wiedzą, że nic nie jest ukryte przed miłującym spojrzeniem Boga. Amen.