Modlitwa Papieża Piusa XII za Więźniów

O Boski Więźniu w sanktuarium, Ty, który dla naszego dobra i zbawienia, zamknąłeś się w ograniczeniach ludzkiego istnienia i ukryłeś się pod postaciami Świętych Gatunków, a jednak nieustannie przebywasz w tabernakulum! Wysłuchaj naszych próśb, które wznoszą się do Ciebie z tych ograniczeń, pragnąc okazać naszą miłość, wyrazić nasz smutek i ujawnić naszą głęboką potrzebę Ciebie w naszych zmaganiach, szczególnie w cierpieniu utraconej wolności, które ciężko na nas ciąży. Dla niektórych może być głos głęboko w nas, potwierdzający naszą niewinność, sugerujący, że jesteśmy ofiarami niefortunnych błędów sądowych, które doprowadziły nas tutaj. W takich przypadkach znajdujemy pocieszenie w przypomnieniu, że Ty, najszlachetniejszy ze wszystkich męczenników, zostałeś skazany mimo że byłeś niewinny. Z drugiej strony, możemy skłonić nasze głowy w pokorze, aby ukryć nasz wstyd, bijąc się w piersi w uznaniu winy. Jednak nawet w tym stanie mamy schronienie w rzuceniu się na Ciebie, pewni, że rozumiesz wszystkie wady, przebaczasz każdy grzech i łaskawie przywracasz swoją łaskę tym, którzy szczerze jej pragną. Na koniec, niektórzy z nas mogą czuć ciężar powracającego grzechu przez całe nasze życie, co prowadzi nawet najbardziej ufne serca do wątpliwości, a my sami możemy mieć trudności z rozpoczęciem drogi odnowy. Niemniej jednak, w cichych zakamarkach naszych serc, głos nadziei zapewnia nas o Twojej obietnicy pomocy przez Twoje światło i łaskę, jeśli pragniemy zmienić się na lepsze. Niechaj, O Panie, zawsze pamiętamy, że czasy próby oferują cenną okazję do duchowego wzrostu, do przyjęcia najwyższych cnót i do zdobycia największych zasług. Niech nasze zranione serca nie będą skażone przez rozpacz, która odcina wszelką radość, ani przez brak zaufania, który gasi braterską miłość i otwiera drzwi do szkodliwych rad. Niechaj nieustannie pamiętamy, że nikt, odbierając nam naszą fizyczną wolność, nie może nas pozbawić naszej duchowej wolności, która w tych długich chwilach samotności może sięgnąć do Ciebie, aby pogłębić naszą wiedzę i miłość do Ciebie każdego dnia. Daruj, O Boski Zbawicielu, pocieszenie i pogodzenie naszym bliskim, którzy opłakują naszą nieobecność. Obdarz pokojem i spokojem ten świat, który nas odrzucił, a którego nadal darzymy miłością i któremu zobowiązujemy się jako odpowiedzialni obywatele w przyszłości. Niech nasze trudności będą konstruktywną lekcją dla wielu dusz, aby mogły być chronione przed niebezpieczeństwami podążania naszą błędną drogą. Ale co najważniejsze, daj nam łaskę, aby mieć niezachwianą wiarę w Ciebie, aby mieć nadzieję w Tobie z synowskim zaufaniem i aby Cię kochać: Który, razem z Ojcem i Duchem Świętym, króluje na wieki wieków. Amen. O Najświętsze Serce Jezusa, chroń i pogłębiaj naszą miłość do Ciebie! Matko Nadziei, wstawiaj się za nami! Święty Dyzma, Dobry Łotrze, módl się za nami!