Ewangelia

Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, przyszedł do niego setnik i prosił go, mówiąc: „Panie, mój sługa leży w domu sparaliżowany i strasznie cierpi.” On rzekł do niego: „Przyjdę i uzdrowię go.” Setnik odpowiedział: „Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod mój dach; tylko powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. Bo i ja jestem człowiekiem podległym władzy, mając żołnierzy pod sobą. I mówię jednemu: ‘Idź,’ a idzie; a drugiemu: ‘Przyjdź tutaj,’ a przychodzi; a mojemu słudze: ‘Zrób to,’ a czyni to.” Gdy Jezus to usłyszał, zdziwił się i rzekł do tych, którzy za nim szli: „Zaprawdę, powiadam wam, w nikim w Izraelu nie znalazłem takiej wiary. Mówię wam, wielu przyjdzie ze wschodu i zachodu i zasiądzie z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem na uczcie w Królestwie niebieskim, ale synowie Królestwa będą wyrzuceni na zewnątrz, w ciemności, gdzie będzie płacz i zgrzytanie zębów.” A Jezus rzekł do setnika: „Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś.” I w tej samej godzinie jego sługa został uzdrowiony. Jezus wszedł do domu Piotra i zobaczył teściową leżącą w łóżku z gorączką. Dotknął jej ręki, gorączka ją opuściła, a ona wstała i usługiwała mu. Gdy nastał wieczór, przyprowadzili do niego wielu opętanych, a on wypędzał duchy jednym słowem i uzdrawiał wszystkich chorych, aby wypełniło się to, co powiedział prorok Izajasz: On wziął na siebie nasze słabości i nosił nasze choroby.