Ewangelia

Gdy nadszedł czas, aby Elżbieta urodziła swoje dziecko,

urodziła syna.

Jej sąsiedzi i krewni usłyszeli,

że Pan okazał jej wielkie miłosierdzie,

i radowali się z nią.

Gdy przyszli ósmego dnia, aby obrzezać dziecko,

zamierzali nadać mu imię Zachariasz, jak jego ojcu,

lecz jego matka odpowiedziała:

„Nie. Będzie miał na imię Jan.”

Oni zaś odpowiedzieli jej:

„Nie ma nikogo wśród twoich krewnych, kto miałby to imię.”

Zrobili więc znaki, pytając jego ojca, jak chce, aby go nazwano.

Poprosił o tabliczkę i napisał: „Jan jest jego imieniem,”

i wszyscy byli zdumieni.

Natychmiast otworzyły się jego usta, a język został uwolniony,

i zaczął błogosławić Boga.

Wtedy strach ogarnął wszystkich ich sąsiadów,

a wszystkie te sprawy były omawiane

w całej górzystej okolicy Judei.

Wszyscy, którzy to słyszeli, brali to sobie do serca, mówiąc:

„Cóż to będzie za dziecko?”

Bo z pewnością ręka Pana była z nim.

Dziecko rosło i stawało się silne duchem,

a było na pustyni aż do dnia

swojego objawienia Izraelowi.