Ewangelia

Jezus kazał uczniom wsiąść do łodzi

i przeprawić się na drugi brzeg morza,

podczas gdy on odprawił tłumy.

Po tym wszedł na górę, aby samemu się modlić.

Kiedy nastał wieczór, był tam sam.

Tymczasem łódź, już kilka mil od brzegu,

była miotana falami, bo wiatr był przeciwny.

W czwartej straży nocnej

przyszedł do nich, idąc po morzu.

Gdy uczniowie zobaczyli go idącego po morzu, przestraszyli się.

„To jest duch” – mówili i krzyknęli ze strachu.

Natychmiast Jezus przemówił do nich: „Odwagi, to ja; nie bójcie się.”

Piotr odpowiedział mu:

„Panie, jeśli to Ty, każ mi przyjść do siebie po wodzie.”

On rzekł: „Przyjdź.”

Piotr wyszedł z łodzi i zaczął iść po wodzie w stronę Jezusa.

Lecz gdy ujrzał, jak silny jest wiatr, przestraszył się;

i zaczynając tonąć, zawołał: „Panie, ratuj mnie!”

Natychmiast Jezus wyciągnął rękę, chwycił go

i rzekł do niego: „O małej wierze, czemu zwątpiłeś?”

Gdy wsiedli do łodzi, wiatr ucichł.

Ci, którzy byli w łodzi, oddali mu pokłon, mówiąc:

„Prawdziwie, Ty jesteś Synem Bożym.”

Po przeprawie przybyli na ląd w Genezaret.

Gdy mężczyźni z tego miejsca go rozpoznali,

posłali wiadomość do całej okolicy.

Ludzie przynieśli do niego wszystkich chorych

i prosili, aby mogli dotknąć tylko frędzli jego płaszcza,

a wszyscy, którzy go dotknęli, zostali uzdrowieni.