Pierwsze czytanie

W owym czasie prorok Eliasz udał się do Sarepty.

Gdy dotarł do bramy miasta,

znalazł tam wdowę zbierającą drewno; zawołał do niej,

"Proszę, przynieś mi trochę wody, abym mógł się napić."

Ona odeszła, by to zrobić, a on zawołał za nią,

"Proszę, przynieś mi także kawałek chleba."

Ona odpowiedziała: "Na życie Pana, twojego Boga,

nie mam nic upieczonego; w moim dzbanie jest tylko garść mąki

i trochę oliwy w moim naczyniu.

Właśnie zbierałam kilka patyków,

aby przygotować coś dla siebie i dla mojego syna;

po zjedzeniu tego, umrzemy."

Eliasz rzekł do niej: "Nie bój się.

Idź i zrób, jak zamierzasz.

Ale najpierw przygotuj mi mały placek i przynieś mi go.

Potem możesz przygotować coś dla siebie i dla swojego syna.

Bo Pan, Bóg Izraela, mówi:

'Worek mąki nie wyczerpie się,

ani dzban oliwy nie wyschnie,

aż do dnia, w którym Pan pośle deszcz na ziemię.'"

Ona odeszła i uczyniła, jak Eliasz powiedział.

Mogła jeść przez rok, on także i jej syn;

worek mąki nie wyczerpał się,

ani dzban oliwy nie wyschnął,

jak Pan zapowiedział przez Eliasza.